باشد شريف شود اما تأكيد را بعضى از آنچه در كتب سماوى آمده است ، و از ارباب نفوس قدسى منقول شده ذكر كرده شود . اول آنچه در قرآن آمده است و آن هر چند بسيار است اما ده آيه از آن جمله ياد كرده شود : قوله تعالى من يوتى الحكمة فقد اوتى خيرا كثيرا وجه استدلال بدين آيه آنست كه حكمت اگر بمعنى موعظتست كما فى قوله و انزل عليك الكتاب و الحكمة اى الموعظة ، و اگر بمعنى فهم و علم كما فى قوله وَ لَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ اى الفهم و العلم ، و اگر بمعنى نبوت باشد كما فى قوله وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ اى النبوة ، و اگر بمعنى بيان و قرآن باشد كما فى قوله ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ اى بالبيان و القرآن ، جمله راجع بعلم است و با آنكه به حكم « وَ ما أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا » جز اندكى از علم به بنى آدم نداده است ، آن را خير كثير خواند و جمله دنيا را قليل چنان كه فرمود « قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ » و از اينجا معلوم مىشود كه اندكى از علم بهتر است از جميع متاع دنيا . دوم قوله تعالى « وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً » كه با چندين هزار لطف و فضل كه با پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كرده بود بهيچوجه به هيچ چيز منت ننهاد الا بعلم . سيم قوله تعالى « وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ الايه » كه ايزد تعالى و تقدس الزام ملائكه و تفضيل آدم برايشان بعلم كرد . چهارم « قوله تعالى « رَبِّ زِدْنِي عِلْماً » كه اگر چيزى شريفتر از علم بودى حقتعالى پيغمبر خود را بطلب آن امر فرمودى . پنجم قوله تعالى حكاية عن سليمان « عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ » چه سليمان با آنكه بر جن و انس و وحش و طير پادشاه بود به هيچ چيز مفاخرت نكرد الا بعلم ششم قوله تعالى « يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ » چه اول فرمود بلند گردانيدم درجه مؤمنان را بعد از آن فرمود درجات مراهل علم راست و از آنجا لازم آيد كه درجات اهل علم از درجات ديگران بيشتر بود و هرچه سبب كمال درجه شود بضرورت شريف باشد . هفتم قوله تعالى « هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ » چه نفى استواميان ايشان بواسطه شرف علمست و نقص جهل .